Zwarte robots, met het gele JXV-logo, zweven met hun materiaal en gereedschap langs het raam om de laatste zonnepanelen te bevestigen aan het ringstation. Na vijftien jaar plannen en bouwen, budgetoverschrijdingen en bijna fatale engineering fouten, gaan morgen wereldwijd de eerste 20 ringstations en ruimteliften officieel open. Volgens de presentatie, die ik net bijwoonde, waren er 100 stations gepland, maar door budget- en tijdsoverschrijdingen komen de resterende stations in fase 2.

Toen we begonnen aan het project was de optimistische raming dat het 31 miljard zou gaan kosten. Helaas was dat een schromelijke onderschatting van de werkelijkheid. De teller staat nu op ruim 140 miljard en er is maar een vijfde van de stations opgeleverd en klaar voor gebruik. Desalniettemin is datgene wat wel opgeleverd is, indrukwekkend. Onze gids vertelt tijdens de rondleiding voor aandeelhouders dat de totale lengte van de ring ruim 43.000 kilometer is en dat het kleinste station 20 km2 bruikbare ruimte heeft. Het grootste ringstation, waar we nu in rondgeleid worden, heeft een oppervlakte van ruim 200 km2.

Terwijl we langs de holografische presentaties van de besturingssystemen van de Orbital Ring geleid worden, vertelt onze gids dat  twee stations zijn ingericht voor onderzoek, drie stations zijn gereserveerd alleen voor manufacturing, vijf stations zijn energiecentrales en de overige tien zijn volledig zelfvoorzienende ecosystemen met leef en commerciële zones.

Hij doet delen van de openingspresentatie nog eens dunnetjes over: “Wat alles mogelijk gemaakt heeft, is de enorme prijsdaling van Graphene en Carbon nanotubes rond 2020. Deze koolstof producten zijn nog steeds de sterkste materialen die we kennen, soms wel honderden malen sterker dan het sterkste metaal.” De gids wijst naar een holografisch borstbeeld in het midden van de ruimte en ratelt door over hoe Nederland een grote rol heeft gehad in het verwezenlijken van de visie van Nikola Tesla: “In 2020 nam de betekenis en invloed van Silicon Valley af, terwijl die van de Carbon Triangle in Nederland, juist de wereld veroverde. Een nieuw netwerkbedrijf, genaamd JXV (Joint eXtraterrestrial Ventures), werd opgericht, waarbij al voor 2021 besloten werd om de JXV Orbital Ring te bouwen. De technologie was er al een tijdje klaar voor, maar toen het ook financieel aantrekkelijk leek te worden, durfden een aantal ondernemers in de driehoek tussen Den Bosch, Eindhoven en Nijmegen de investering en sprong in het diepe aan.”

Onze gids stopt bij een holografische projector en start een presentatie. In een flitsende commercial, gepresenteerd door een mooie vrouw, met een fake glimlachje en net iets te witte tanden, wordt het succes van JXV nog eens toegelicht: “Voordat de bouwplannen voor de Orbital Ring bestonden waren centraal in de Carbon Triangle een aantal research centra opgericht om Carbon technologie zo snel mogelijk goedkoper te maken en te vercommercialiseren. De lijst van spin-offs en successen nam exponentieel toe: Graphene batterijen, Graphene waterfilters, Carbon bouwmaterialen, nieuwe computerchips met als basis Carbon in plaats van Silicon en nog vele andere toepassingen. Het succes van het toegepast onderzoek was figuurlijke raketbrandstof voor succesvolle commerciële toepassingen. Een vloedgolf aan talent, entrepreneurs,  investeerders en uiteindelijk subsidies kwamen omhoog. Dit ecosysteem stond aan de basis van JXV en de JXV Orbital Ring.”

We laten het holografische controlecentrum achter ons en komen via een open veiligheidssluis op een gigantisch marktplein dat zich uitstrekt tot voorbij de horizon. Aan het plein zijn retailers, kantoren en diverse soorten appartementen gevestigd. Het Carbon, gebruikt voor de constructie van alles wat we zien, is nog onbewerkt, wat het geheel een (net iets te) strakke futuristische uitstraling geeft. Een enorme mierenhoop van mensen en robots is bezig met een volksverhuizing. Als ze klaar zijn wonen en werken hier straks ruim honderdduizend mensen. De gids vertelt wat er zich allemaal aan dit plein gaat vestigen, terwijl hij ons naar een tube-station leidt.

We stappen in een Maglev trein op een perron met een glazen bodem dat uitzicht biedt op Nederland. Doordat we in een lage baan op een vast punt boven de aarde zweven, is de zwaartekracht maar 3% minder dan die op aarde. Toch heb ik het gevoel alsof ik een klein beetje zweef. De trein glijdt door een sluis een vacuüm in en maakt dan snelheid. De rondrit gaat ongeveer 20 minuten duren, waarbij we naast het bewoonde deel van het ringstation, ook de parken en het agrarische deel van het station te zien krijgen. Het eerste park waar we overheen zoeven is zoveel mogelijk een kopie van de Hoge Veluwe, inclusief de fauna. In de verte vlucht een kudde damherten weg van onze aanstormende schaduw. De wolven en de wilde zwijnen die we onderweg tegenkomen zijn minder onder de indruk en schenken nauwelijks aandacht aan het technologische wondertje dat boven hun koppen door de lucht snelt.

Vijf minuten later belanden we in de agrarische sector. Ik had me van alles voorgesteld, maar niet dit. Het is prachtig. In tientallen lagen boven elkaar lijken hier de hangende tuinen van Babylon nagebootst. Vertical Farming is 100 km boven het aardoppervlak tot een kunst verheven. Het klimaat wordt hier in secties geregeld om klimaat op verschillende delen van de aarde na te bootsen. Ook één van de grootste waterrecycling fabrieken staat hier. Fabriek is eigenlijk het verkeerde woord. Het is een binnenzee waar water, alleen door middel van zwaartekracht, door Graphene filters heen wordt geleidt. Hierdoor wordt 99,999 procent van alle afvalstoffen uit het water gefilterd en bijna 100% van al het water gerecycled. In het enorme reservoir worden allerlei soorten vissen en schelpdieren gekweekt voor consumptie. Voorlopig leven hier alleen zoetwatersoorten, maar op het braakliggende terrein er naast, wat nu nog lijkt op een woestijn, is ook een zoutwaterbassin gepland.

Als laatste op onze sightseeing tour komen we langs het sport- en gezondheidscomplex. Voetbalvelden, tennisbanen en een hypermodern sportstadion voor zowel atletiek als veldsporten, komen als eerste in zicht. Nadat we de sportfaciliteiten achter ons hebben gelaten, komen we langs medische faciliteiten zoals een kliniek en revalidatiecentrum, maar ook een aantal mini-fabrieken voor nano-medicijnen waarmee o.a. ouderdom en genetische mutaties worden behandeld.

Een half uur na de sightseeing tour is de rondleiding ten einde en word ik teruggebracht naar de ruimtelift die mij in 30 minuten weer naar mijn woonplaats en JXV-station Veghel brengt. Ik ben onder de indruk. Toen ik hier 15 jaar geleden als kleine investeerder in stapte, had ik niet durven dromen dat dit het resultaat zou zijn. De stap voorwaarts is meer een wereldrecord verspringen geworden. Dat maar een vijfde van het beoogde resultaat gehaald is, stelt me dan ook helemaal niet teleur. Het hek is van de dam en ik heb het volste vertrouwen dat de komende jaren meer dan de oorspronkelijke belofte gerealiseerd en gegroeid zal worden. Ik heb zelf ook een appartement gekocht en de bedoeling was om die te verhuren, maar nu twijfel ik. Misschien ligt mijn toekomst toch 100 kilometer boven Veghel?

Wordt vervolgd over 2 weken…