Twee weken geleden eindigde de blog met mijn terugkeer op aarde, vanuit de JXV Orbital Ring. Een visie op de toekomst waarmee ik een grotere stap vooruit nam dan in alle vorige blogs. Reden voor dit onderwerp is dat ik denk dat de toekomst van de mensheid niet meer alleen op deze aarde zal en moet zijn. Als we als soort een betere overlevingskans willen hebben, kunnen we maar beter onze risico’s gaan spreiden. Moeder Aarde is op dit moment, zoals de IT-nerds zouden zeggen, een ´single-point-of-failure´. Een astroïde impact event of het uitbarsten van een supervulkaan kan een einde maken aan alles wat we opgebouwd hebben. Echter, technologisch zijn we nu zo ver, dat wij kunnen zorgen dat wij de laatste generatie mensen zijn die door natuurrampen zou kunnen uitsterven.

Het mooie is dat het meeste, inclusief de Orbital Ring, wat ik twee weken geleden beschreven heb, technisch al een behoorlijke tijd mogelijk is en al lang geleden bedacht is (Nikola Tesla +- 1870). Dat is de tweede reden voor het onderwerp van deze en de vorige blog. Met de ontdekking van Grafeen is een nieuwe familie van supermaterialen ontdekt. Als we de productiekwaliteit, -kwantiteit en kosten onder de knie krijgen, zijn we tot innovaties in staat die een Star Trek-achtige toekomst mogelijk maken. DE vraag die je nu zou kunnen stellen is: Waarom hebben we het dan nog niet gedaan? Tot nu toe was het antwoord onverantwoord hoge kosten. In het verleden zijn meerdere malen kosteninschattingen gemaakt. Bijvoorbeeld 20 jaar geleden stond de geraamde teller voor een Orbital Ring nog op ruim 3000 miljard.

De super Carbon familie

Maar nu ligt alles anders. Het Carbon tijdperk staat op het punt te beginnen. De EU heeft 1.3 miljard beschikbaar gesteld (van 2013 – 2023) om research te versnellen. Gevolg: de koolstofmaterialen worden rap goedkoper. Elke dag worden nieuwe manieren bedacht op slimmer, sneller en goedkoper koolstof gerelateerde supermaterialen te fabriceren. Ze zijn vele malen lichter en sterker dan alles wat we tot nu voor constructie op en buiten de aarde hebben gebruikt. En dat maakt dat we tot 80% minder kilo’s de ruimte in hoeven brengen dan met de oude constructiematerialen. Daarnaast dalen de kosten om materiaal in een baan om de aarde brengen. Tezamen gaat dit de kosten exponentieel verlagen en de mogelijkheden vergroten. De super Carbon familie gaat op vele fronten materialen vervangen die we nu gebruiken. De toepassingsgebieden van Grafeen, Fullerenen (ook wel Bucky Balls genoemd) en Carbon Nanotubes lijken eindeloos. Naast de ongekende mogelijkheden voor constructie kunnen deze materialen zorgen voor een revolutie op energieopwekkings- en supergeleidingsgebied. En omdat het lichaam een hoge tolerantie voor koolstofproducten heeft, zijn de mogelijkheden voor de medische wetenschap ook legio. Dit is niet eens het volledige spectrum aan mogelijke toepassingen, alleen deze blog zou onmogelijk lang worden als ik aan een complete opsomming zou beginnen. Er lijkt geen markt of onderzoeksgebied te bedenken waar Carbon geen rol gaat spelen.

Leiderschap met een hoofdletter L

Wat zou er nodig zijn om een Orbital Ring te bouwen? Waar beginnen we, als kosten steeds minder de beperkende factor zijn? Het antwoord is simpel en altijd hetzelfde als we aan wereld veranderende  visies en bijna schier onmogelijke projecten willen beginnen. Het begint bij Leiderschap met een hoofdletter L, van het type zoals JFK, die in de jaren zestig de USA naar de maan bracht. Een leider die zowel de wil als de maatschappelijke trots creëert om hier aan te beginnen. De technologie en het benodigde budget zijn zeker belangrijk, maar zonder positieve publieke opinie, momentum en focus wordt het niks. Het is niet voor het eerst dat we als mensheid dit soort enorme projecten aanpakken, denk maar aan de Large Hadron Collider in Cern die officieel 13,25 miljard heeft gekost maar waar onofficieel volgens sommigen de teller al boven de 50 miljard staat. Ook ITER, het wereldwijde nucleaire fusie project dat op 22 miljard was begroot, gaat waarschijnlijk tussen 40 en 60 miljard meer kosten. Natuurlijk wordt er gesputterd, maar toch gaan we door omdat het belang voor de mensheid zo evident is dat het no-brainers zijn geworden. En dat is precies wat een Orbital ring is, een no-brainer.

Bouwen OM in plaats van OP de aarde is wat nodig is om de aarde leefbaar te houden en ook ons klimaat te redden. Voedselproductie, leefruimte, energieopwekking en ga zo maar door, hebben in principe bijna onbeperkte ruimte in de ruimte. De bevolkingsgroei, zelfs als die niet stopt bij de voorspelde 11 miljard, kan op deze manier met gemak worden opgevangen. De grootste problemen van bevolkingsgroei zijn namelijk niet ruimte of voedsel, maar energieopwekking en het kwijt raken van alle warmte die we met elkaar produceren. Diegenen die hier meer over willen weten en van grote getallen houden, raad ik de video blog van Isaac Arthur aan. Met name zijn Megastructures serie, waarin hij o.a. uitrekent met hoeveel biljarden we in, op en om onze aarde zouden kunnen leven.

Het potentieel is enorm

Zelfs als we de Orbital Ring niet op tijd of binnen budget, of zelfs voorlopig helemaal niet, kunnen bouwen, zelfs dan is het de moeite waard om er aan te beginnen. Het oude gezegde “don’t boil the ocean” geeft de goede context. Bij elke grote visie horen heel, heel veel kleine stapjes, die op zichzelf al waarde leveren, zonder dat het eindproduct of doel gehaald hoeft te worden. De hoeveelheid spin-offs die door onderzoek en entrepreneurs bedacht gaan worden schat ik in als de grootste waarde die wij gaan leveren als mensen aan ons zelf voor de komende decennia. Kunstmatige Intelligentie, robotisering, nieuwe materialen, Quantum computing, geneesmiddelen en -methoden, opleidingen en kennisverspreiding, het potentieel is enorm. Een traject als dit gaat voor een mega boost in wetenschappelijke, maatschappelijke en commerciële activiteiten zorgen. En laten we vooral niet over het positief neveneffect stappen dat we voorlopig niet bang hoeven te zijn om ons te vervelen of werkeloos te worden. Nieuwe beroepen en nieuw vakmanschap zal ook voor onze kinderen en kleinkinderen mede zorgen voor blijvende keuzemogelijkheden en zingeving

 

“Latenwegewoonbeginnen virus”

Dan nog even een persoonlijke noot. Het liefst zou ik natuurlijk zien dat ik midden in al die bedrijvigheid en innovatie mag wonen en werken. Om spreekwoordelijk met mijn neus in de boter te vallen, ga ik ook proberen om mijn omgeving te enthousiasmeren voor dit soort grote ideeën en bewegingen. Voor mij zijn dit soort bewegingen onvermijdelijke no-brainers, dus per ultimo doet het er niet zo toe wie er aan begint, als met maar snel is, want het potentieel is enorm en ligt eigenlijk voor het oprapen.

In volgende blogs zal ik ongetwijfeld nog terug komen op de ontwikkelingen rond alles wat met koolstof te maken heeft. Ik heb in deze en de vorige blogs nauwelijks een krasje gemaakt in het Carbon Continuüm en onze toekomst buiten deze aarde. De hoeveelheid onderwerpen is enorm en relevant. Maar in dit eerste tweeluik over de Orbital Ring en Carbon hoop ik en paar lezers te infecteren met het “Latenwegewoonbeginnen virus”. Rest mij de vraag: Wie staat er op om het benodigde leiderschap te organiseren? Want dat is alles wat er nodig is om te starten.